Το ξέρω ότι καθημερινά πεθαίνουν νέα άτομα, παιδάκια, ότι κάποιοι χάνουν άδικα την ζωή τους, το ξέρω και είμαι ευγνώμων που ο Παππούς έζησε τόσα χρόνια, γεμάτα υγεία. Όμως δεν μπορώ να τον σκέφτομαι μοναχούλη του κάτω απ’το παλιοχώμα, μέσα σ’ένα ξύλινο κουτί. Δεν μπορώ να σκέφτομαι ότι, ό,τι έμεινε απ’τον Παππού μου βρίσκεται εκεί μέσα και ότι σε λίγο καιρό θα χαθεί ακόμα και αυτό. Πέρα απ’την παρουσία του που πήγαν όλα τα άλλα;; Τόση ζωή; Τόσες αναμνήσεις;

Που είσαι βρε Παππού;; Μακάρι να ήξερα!! Ξέρω δεν θα σε ξαναδώ ποτέ, όμως θα σε θυμάμαι πάντα, ορκίζομαι. Θα προσπαθώ να θυμάμαι όλες τις ιστορίες που μου έχεις πεί, για την μητέρα σου, για τα αδέρφια σου, για την ζωή σου. Θα τα θυμάμαι όλα και θα τα πω και σε άλλους. Συνέχεια θα αναφέρω πράγματα που έλεγες και περιστατικά με σένα…δεν θα επιτρέψω να ξεχαστείς!

Σχεδόν 30 χρόνια ζήσαμε στο ίδιο σπίτι, δεν είναι και λίγο. Δεν πειράζει που με θεωρούν υπερβολική αυτό που μετράει είναι αυτό που νιώθω, υπερβολικό ή όχι το νιώθω και πραγματικά με πονάει πολύ.

Εύχομαι να μπορείς να μας δεις, εύχομαι να βρίσκεσαι κάπου και να μην είσαι μόνος. Εύχομαι να υπάρχει κάτι πέρα από αυτή την τρύπα.

Σ’αγαπώ πολύ!

Ακούω ένα τραγουδάκι στο repeat…σας το προτείνω!

Tainted love – KWAN

Λένε ότι όλα ξεκινούν απ’το υποσυνείδητο…δεν ξέρω τι λένε…και δεν ξέρω τι γίνεται στα όνειρα αλλά στην αληθινή ζωή ποτέ δεν θα σου γυρνούσα την πλάτη. Ποτέ!!

Βαθιά πληγή, παλιά πληγή
μονάκριβη, δική μου.
Την ξεριζώνω απ’ την καρδιά,
φυτρώνει στην αυλή μου.

Ανθίζει καταχείμωνο
που οι φωνές κοπάζουν,
Έχει τη φυλλωσιά πυκνή
και νύχια που χαράζουν.

Αγαπημένα πρόσωπα,
αγαπημένα μάτια.
Έρχονται σαν τα κύματα
κι αφήνουν κατακάθια.

Μαραίνεται απ’ το γέλιο μου,
πίνει απ’ τα δάκρυά μου.
Έρχεται στις παρέες μου
και κλέβει τη μιλιά μου.

Βαθιά πληγή, παλιά πληγή
πες μου τί να κοιτάξω.
Να μπω σε κόσμο σκοτεινό
ή πάλι ν’ αγκαλιάσω;

Και τώρα που έμαθα και που ναί, είναι σοβαρό αλλά τουλάχιστον είσαι καλά οπότε…σου στέλνω ένα χαμόγελό μου…θυμάμαι κάποτε σου άρεσε. Ίσως και να με ξεγελά η μνήμη μου…πάντως όπως και να’χει εγώ στο στέλνω. Να’σαι πάντα καλά λοιπόν!

Αφιερωμένο…

Αχ στην αρχή των τραγουδιών
το αχ είναι γραμμένο
είναι γλυκό είναι πικρό
είναι κι ονειρεμένο.

Αχ συ που φεύγεις που τραβάς
πού πας και ξεμακραίνεις.
Ωρες στα ρυάκια χάνεσαι
κι ώρες στα όρη βγαίνεις.

Αχ τα τραγούδια είναι ευχή
και πάρε την μαζί σου
στ’ αρώματα στα χρώματα
στις μουσικές χαρίσου.

Mother looking at me
Tell me what do you see?
Yes, I’ve lost my mind

Daddy looking at me
Will I ever be free?
Have I crossed the line?

All the things she said
All the things she said
Running through my head
Running through my head
Running through my head

(Όχι δεν είμαι λεσβία απλά μου αρέσει πολύ αυτό το τραγούδι των tatu και για μένα αυτοί οι στίχοι σημαίνουν κάτι άλλο)

Αυτό το δώρο το παραλαμβάνουν όλοι την ίδια μέρα όμως το κακό είναι ότι κανείς δεν μπορεί να το ανοίξει. Όλοι παίρνουμε ένα κομματάκι κάθε μέρα και του χρόνου που θα έρθει το καινούργιο τότε θα ξέρουμε αν ήταν κάτι καλό για μας ή αν τελικά ήταν το κουτί της Πανδώρας.

Εύχομαι το φετινό κουτί να περιέχει κάτι καλό για όλους και το επόμενο να είναι ακόμα καλύτερο.

(Όσο για μένα μου λείπει μια παλιά στιγμούλα. Μια μικρή και αγαπημένη στιγμούλα. Ποιός μπορεί να μου πάρει αυτή την στιγμούλα μου; Ελπίζω κανείς.)

Στην εφηβεία πίστευα ότι μετά από λίγο καιρό θα ένιωθα σαν όλους τους άλλους. Όλα θα άλλαζαν, τα χρόνια πέρασαν και ακόμα και τώρα “όλα γύρω αλλάζουν αλλά εγώ παραμένω ίδια”. Για πάντα θα νιώθω διαφορετική. Έτσι είναι…βασικά εμένα δεν μ’ενοχλεί πια αλλά τους άλλους, πάντα. Και το πιο αστείο είναι ότι νομίζουν ότι θα ήθελα να είμαι κάπως αλλιώς και απλά δεν τα καταφέρνω. Μερικοί προσπαθούν να με βοηθήσουν κι όλας. Είναι αδύνατον να χωρέσει στο μυαλό τους ότι μέσα στους πολλούς κάποιοι είναι κάπως αλλιώς από επιλογή τους.

Μου φαίνεται ότι αντιπαθώ τα Χριστούγεννα.

(Νιώθω μεγάλη μοναξιά μέσα στο πλήθος
νιώθω μεγάλη μοναξιά μέσα στο πλήθος
έχω χαθεί σαν το παιδί
σ’ ένα τεράστιο Λούνα-παρκ
κι ακούω μόνο την καρδιά μου να χτυπά )

Ο αδερφός μου έχει αρχίσει να με φωνάζει “emo” χεχε, θα μακρύνω την φράτζα αλλά φοβάμαι μην φάω ξύλο.

Κάποτε μου αφιέρωσαν αυτό το τραγούδι:

Madrugada-Majesty

So am I
Good or bad
The way that things did turn out
I did only make you sad

And we cried and we cried
On the phone
Oh, but in my mind
You were never that all alone

Oh, you were majesty
Your roads were heavy
And your longing was cut from bone

So am I
Am I good or bad
Could only awake your anger
I could only make you mad
Now was that how you showed me
That you were still so young and bold
Anyway those fights did drive me
And I was dying of thirst and I wasn’t growing old

Oh, you were majesty
Your ropes were heavy
And your roads were very cold
Oh, oh, oh, majesty

But in my mind
I could still climb inside your bed
And I could be victorious
Still the only man to pass through the glorious arch of your head, o-oh

Oh, you were majesty
Your ropes were heavy
And your cheeks were very red

Oh, you were majesty
Now it’s like I said
That spirit, it’s now dead

Oh, oh, oh, majesty

(Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει ότι μου λείπεις αλλά νιώθω περιέργα που δεν είσαι πια κοντά μου. )

(Εύχομαι τουλάχιστον να περνάς καλά αν και όπως πολύ καλά γνωρίζεις δεν έχω καθόλου αυτοπεποίθηση το ξέρω ότι ακόμα με σκέφτεσαι. Απλά το ξέρω. Περιέργο συναίσθημα γιατί είσαι το μόνο άτομο που δεν επιδιώξα ποτέ, την προσοχή σου, την αγάπη σου την σκέψη σου αλλά μόνο για σένα μπορώ να είμαι απόλύτα σίγουρη ότι ακόμα με σκέφτεσαι. Να’σαι καλά…πάντα)

Δεν είμαι και τόσο μεγάλη αλλά ήδη μέσα σ’ όλες τις αλήθειες που έχω συγκεντρώσει βάζω και αυτή! Καμιά φορά αυτά που δεν χωράνε μέσα πια τα λέμε πιο εύκολα σε κάποιον που δεν μας ξέρει και τόσο καλά…σε κάποιον μακριά από εμάς, σε κάποιον ξένο!

Περνάει ο καιρός και όλα νομίζω μαλακώνουν…

Βλέπω πιο καθαρά…

Και κάτι ακόμα…μερικοί στίχοι:

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός

Πραγματικά θέλω τόσο να ξαπλώσω δίπλα σου, να σε πάρω μια αγκαλιά αλλά δεν μπορώ. Δεν ξέρω γιατί…το μόνο που καταφέρνω είναι να στέκομαι εκεί δίπλα, να σε κοιτάζω και να σου λέω δύο-τρείς κουβέντες χωρίς αξία. Θυμάμαι τότε που είμασταν μικρούλια και ερχόμασταν κάθε βραδυ στο κρεβάτι σου για παραμύθι. Τρυπώναμε κάτω απ’τα σκεπάσματα και είμασταν όλο αυτιά.

(Από κάτι τέτοια μικρά δένονται για μια ζωή τα αδέρφια. Από μια απλή κατάσταση που τότε ήταν κάτι το σπουδαίο, μετά μια ανάμνηση χωρίς σημασία και τώρα…κάτι τόσο ξεχωριστό.)

Έτσι λοιπόν θα ήθελα, ξανά σαν άλλωτε να ξαπλώσω δίπλα σου, να σε πάρω μια αγκαλιά και να σου πω ένα παραμύθι μ’ένα χαρούμενο τέλος για να κοιμηθείς ήσυχα, γαλήνια, να φύγει μακριά ο φόβος και να χαθεί για πάντα αυτό το λυπημένο βλέμμα. Ίσως κάπως έτσι να μπορούσα να σε αποχαιρετήσω σωστά.